maandag, 07 november 2016 10:25

Franciscus bezoekt Fátima

Paus Franciscus komt in mei 2017 naar het Portugese bedevaartsoord Fátima.

Fátima is een van 's-werelds belangrijkste katholieke bedevaartsoorden net als Rome, Lourdes en Santiago de Compostella.

In mei 2017 is het precies 100 jaar geleden dat Maria voor het eerst verscheen aan de herderskinderen Jacinta, Francisco en Lucia. Dit was op 13 mei 1917. Daarna verscheen Maria maandelijks, steeds op de 13e. Voor het laatst in oktober 1917. Sindsdien is Fátima uitgegroeid van een pittoresk Portugees dorp tot een enorm bedevaartsoord met jaarlijks meer dan 4 miljoen bezoekers.

De belangrijkste bedevaartdagen zijn steeds 13 mei en 13 oktober. Rondom die data kom je in de wijde omgeving pelgrims tegen, die gehuld in gele hesjes, lopend naar Fátima reizen.

In het jubileumjaar 2017 zal het aantal hesjes langs de Portugese wegen nog veel groter zijn. Mensen komen van over de hele wereld naar Fátima voor deze bijzondere viering. Zo zijn er sinds het bezoek van paus Franciscus bekend werd, in de ruime omtrek van Fátima nog amper hotelkamers te vinden.

Maar paus-groupie of niet, Fátima is ook vóór en ná mei 2017 zeker een bezoekje waard!

Gepubliceerd in Costa de Prata Blog
zaterdag, 16 januari 2016 11:07

Toeterbrood

Portugal is een land waar men gewoon is vers voedsel te eten. Maar elke dag je boodschappen doen valt niet mee als je in een klein dorpje woont, je geen vervoer hebt, en er als je geluk hebt alleen een klein buurtwinkeltje is.

Groenten en fruit verbouwt men als het even kan zelf. Zelfs al is er maar een klein stukje grond bij het huis, er is altijd plek voor kool, zeker voor het soort koolplanten dat een lange steel vormt waaraan de koolbladeren groeien: je plukt wat je nodig hebt, de plant produceert continu nieuwe bladeren, en zo heb je het hele jaar door verse kool. Er wordt trouwens ook stevig geruild: de een heeft heel veel aardappelen, de ander heeft veelteveel sinaasappels, en weer een ander heeft honderden liters wijn van eigen druiven. En kun je niet ruilen? Dan krijg je het gewoon. Heel simpel.

Voor vlees zorgen is ook niet een groot probleem. Vaak hebben mensen een paar kippen, niet alleen voor de eieren maar ook voor het vlees. Sommigen hebben zelfs een eigen varken, die krijgt al het afval en restjes en als het dier groot en vet genoeg is wordt het geslacht. De hele familie komt dan helpen om al dat vlees te verwerken, en er wordt echt niets weggegooid.

Brood kun je natuurlijk zelf bakken maar het is een hele klus, men bakt dan vaak voor een hele week, maar in de vochtige winters kun je het brood niet een week bewaren. Wij zijn gewend brood in de vriezer te stoppen en het er uit te halen zodra je het nodig hebt, maar dat kun je geen vers brood meer noemen natuurlijk. Trouwens, ik vraag me af of, bijvoorbeeld bij ons in het dorp, veel vriezers staan. Ik durf het te betwijfelen. Maar goed, ik dwaal af.
Vis dan, het staat bij de meeste Portugezen zowat dagelijks op het menu, en dan vooral bacalhau, maar vis kun je natuurlijk helemaal niet zelf produceren. Hoe kom je dan aan je vis?

Heel eenvoudig: sinds jaar en dag rijden bakker en visboer hun dagelijkse route langs de verschillende dorpen om hun klanten van vers brood en verse vis te voorzien. Vaak zie je 's-ochtends al vrouwen langs de kant van de weg staan, wachtend op de leverancier. Samen wachten is wel zo gezellig, en het is meteen een mooie gelegenheid om elkaar even over de laatste nieuwtjes bij te praten. Je weet precies wanneer de bakker of visboer er is, zodra ze in het dorp zijn laten ze dat weten door hard en lang op de claxon van de auto te drukken. Wij noemen het daarom gekscherend toeterbrood en toetervis.
Als iedereen van verse waar voorzien is, en ook de laatste nieuwtjes van de leverancier zijn vernomen, gaat iedereen weer naar huis met het eten voor die dag. En de volgende dag begint het ritueel van voren af aan. Behalve op zondag, maar dan ga je met de lunch gewoon naar het plaatselijke restaurant om "cozido à Portuguesa" te eten. En dan eten ze zoveel dat ze 's-avonds toekunnen met de restjes van de vorige dag. En op maandag is er dan gewoon weer verse aanvoer van brood en vis. Simpel toch?

Gepubliceerd in Costa de Prata Blog
zondag, 29 april 2012 13:11

Ecopark Pia do Urso

Het ecopark Pia do Urso, bij het dorpje São Mamede, is een schitterend gelegen park dat je niet mag missen.

De natuur speelt in dit park een grote rol. Langs de paden nemen natuurlijke geuren, geluiden en vormen je zintuigen mee op een magische reis.

Het Pia do Urso sensorisch ecopark is het enige park ter wereld dat speciaal is ontwikkeld om visueel gehandicapten nieuwe ervaringen met andere zintuigen te laten opdoen, zoals tast en reuk. Maar vergis je niet, het park is voor iedereen een geweldige ervaring!

In het hele park zijn traditionele kenmerken en materialen bewaard gebleven, zodat bezoekers ook iets kunnen leren over de geschiedenis van de regio.

Via het wandelpad kom je langs natuurlijke stenen kommen – divers gevormde gaten in de rotsen die in de loop der eeuwen zijn ontstaan door erosie. Het verhaal gaat dat heel lang geleden beren deze bassins als bad gebruikten.

In de schaduw van de grote eikenbomen die rondom de picknickplaats staan is het heerlijk bijkomen van alle belevenissen.

Gepubliceerd in Natuur en Cultuur
dinsdag, 06 december 2011 11:50

Fado, het lied van een vissersvrouw

Onze allermooiste ervaring met Fado

Op een gewone woensdagochtend om 11 uur 's morgens zaten we aan de koffie in een biologische tuin en boerderij, 'Pequena Terra' waar we een excursie hadden, toen plotseling een vissersvrouw uit Nazaré kwam om haar vis te verkopen.

Gepubliceerd in Natuur en Cultuur
dinsdag, 06 december 2011 11:50

Fado

Portugees levenslied vol melancholie

De fado is dé volksmuziek van Portugal. Dit Portugese levenslied vond begin 19e eeuw zijn oorsprong in de arme wijken van Lissabon. Fado betekent letterlijk 'lot' (afgeleid van het Latijnse woord fatum), en het lied is onderdeel van het leven van iedere Portugees. Het gaat over de gebeurtenissen in het leven, over melancholie, verdriet, heimwee naar wat niet meer is en weemoed, maar ook over blijdschap en feesten. Hier is een Portugees woord voor: saudade. Dit is een typisch Portugees woord, in andere talen is er geen vertaling voor.

Er zijn twee stromingen: de fado van Coimbra, en de fado van Lissabon. De fado van Lissabon is de meest populaire fado, heeft een volks karakter, en werd vroeger voornamelijk door vrouwen gezongen. De fado van Coimbra wordt alleen door mannen gezongen, en heeft een meer academisch karakter.

Sinds de heropleving van de fado in de jaren negentig, geniet de fado steeds meer internationale bekendheid bij een groter publiek. Amália Rodrigues wordt beschouwd als een van de belangrijkste en invloedrijkste fadozangeressen ooit.

In zowel Lissabon als Coimbra zijn veel restaurants waar (professionele) fadistas (fado zangers) hun liederen zingen. Vooral de wijken Bairro Alto, Alfama en Mouraria in Lissabon zijn hierom bekend.
Ook in de Costa de Prata worden in diverse restaurants fado avonden georganiseerd, met een avondvullend programma met diner en fado.

De Portugese fado is in 2011 toegevoegd aan de lijst van immaterieel cultureel werelderfgoed van Unesco, de cultuurorganisatie van de VN.

Fado, het lied van een vissersvrouw

Een voorproefje...

Gepubliceerd in Natuur en Cultuur

Deze site gebruikt cookies om goed te functioneren.